ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ NEWSLETTER ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
logo H ηλεκτρονική ανάγνωση όπως δεν τη "διαβάσατε" ποτέ
Share |
Διαβάστε...:
  E-readers: Τα παιδιά του κόσμου μαθαίνουν ανάγνωση  Οι τρεις κανόνες επιτυχίας στις πωλήσεις e-books  Black Crown: Το gaming στον κόσμο των εκδόσεων  
περισσότερα...   rss
 
 
Με αφορμή την Επικαιρότητα
Θέσεις, Απόψεις, Συνεντεύξεις
Τα eBooks και οι συντελεστές τους
Οι συσκευές ανάγνωσης και το λογισμικό τους
Το Αλφαβητάρι της ηλεκτρονικής ανάγνωσης
Η Αλίκη στο Σχολείο των Προκλήσεων (υλικά)
Επιληψία, Αγάπη μου (υλικά)
 


Χρήσιμα links

EKEBI:Παρατ/ριο Ψηφ.Βιβλίου

Εθνική Βιβλιοθήκη (ψηφιακά)

Ψηφ. Βιβλιοθήκη Βουλής

Ανέμη-Ψηφ. Βιβλ. Παν.Κρήτης

Ψηφ. Συλλογές Ε.Λ.Ι.Α

Ψηφ. Βιβλιοθήκη Ίδρ.Ευγενίδου

Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

 
Βρίσκεστε εδώ: Ηλεκτρονική Ανάγνωση / Η Αλίκη στο Σχολείο των Προκλήσεων (υλικά) / ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Επιστροφή Εκτύπωση
 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

   

Δύο χρόνια κύλησαν. Χρόνια δημιουργικά, γεμάτα πειραματισμούς, αποτυχίες και επιτυχίες, απογοητεύσεις και ενθουσιασμούς. Στο ταξίδι αυτό βλέπαμε την πρακτική μας ν’ αλλάζει. Ανατροπές πυροδοτούνταν που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, όμως αισθανόμαστε δυνατοί απέναντί τους, αφού τις προκαλούσαμε οι ίδιοι.

Στην αρχή της γνωριμίας με την Αλίκη δεν μπορούσα να φανταστώ το παράθυρο που θα άνοιγε. Την ευκαιρία που θα έδινε να βγουν αβίαστα όσα επιθυμούσα, με τον τρόπο που επιθυμούσα. Η φίλη μου στάθηκε ο καταλύτης για όλες τις αλλαγές που ακολούθησαν.

Η συζήτηση της πρώτης μέρας επαναλήφθηκε ξανά και ξανά στη διάρκεια των δύο χρόνων. Την αφορμή για τις πολύωρες κουβέντες μας την έδιναν οι απορίες της Αλίκης για τον τρόπο διδασκαλίας, οι συγκρούσεις της με πρόσωπα, οι δυσκολίες της στην αξιολόγηση και τόσα άλλα καθημερινά, μα σημαντικά. Δεν αφήναμε να πάει χαμένη καμιά ευκαιρία για να σχεδιάσουμε μια διδασκαλία, να πειραματιστούμε και τελικά να κάνουμε ένα μικρό βήμα μπροστά. Στις κουβέντες μας τρύπωναν, όλο και συχνότερα, οι άλλοι μαθηματικοί του σχολείου, και όχι μόνο.

Από την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει πως "συνταγές δεν υπάρχουν!". Μακάρι να μπορούσαμε εμείς, οι παλαιότεροι καθηγητές, να μεταδώσουμε την "τέχνη" μας περιγράφοντας απλά διαδικασίες, κανόνες ή θεωρίες. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν γίνεται. Αυτά τα βρίσκει κανείς στα βιβλία. Η αίσθηση της σχέσης δάσκαλου-μαθητή είναι πολύ σημαντική και την δημιουργεί καθένας μόνος του, σιγά-σιγά, στην πορεία του χρόνου. Όπως λέμε συχνά στους μαθητές μας, "καθένας κτίζει τη δική του γνώση μόνος". Εκείνη είχε πάρει το μήνυμα, θα ήταν υπεύθυνη για όσα μάθαινε, γνωρίζοντας πως εμείς είμαστε εκεί. Έτσι, μέρα τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα, η φίλη μου γινόταν καλύτερη. Καλλιεργούσε με σθένος την ικανότητά της για ανεξάρτητη σκέψη.

Με την Αλίκη μοιραζόμαστε κοινά χαρακτηριστικά που αναδύονταν σιγά-σιγά. Οι ανάγκες, οι επιθυμίες της, ταίριαζαν με τις δικές μου ή, για να ακριβολογήσω, πολλές από αυτές ήταν συμπληρωματικές! Οι ευκαιρίες δίνονταν απλόχερα και προς τις δύο μεριές. Με μια επιπόλαιη ματιά, μας έφερε κοντά η δίψα της για μάθηση. Αυτό ίσως να ήταν η αφορμή, σίγουρα όμως δεν ήταν και η αιτία. Ψάχνοντας μέσα μου βρήκα και άλλα, πιο προσωπικά, κίνητρα. Οι κουβέντες μας ταρακουνούσαν τη σιγουριά που φέρνει η ωριμότητα, λειτουργούσαν σαν δημιουργικό κέντρισμα. Ήμουνα ώριμη πια, στο τέλος της επαγγελματικής μου ζωής δυστυχώς, να αμφισβητήσω τις σταθερές μου. Η επικοινωνία μας γινόταν αφορμή να προβληματιστώ ξανά, με αθώα ματιά, πάνω σε πράγματα που για χρόνια θεωρούσα δεδομένα.

Ήταν μία πραγματικά γόνιμη περίοδος. Μέσα στην πράξη και διαμέσου αυτής προσπαθήσαμε να καταλάβουμε σε βάθος τη λειτουργία μας. Δε φοβηθήκαμε να πειραματιστούμε με εναλλακτικές προτάσεις. Συνεργαστήκαμε με παιδιά, γονείς και συναδέλφους. Μοιραστήκαμε ενθουσιασμένες με τους γύρω μας όσα ανακαλύπταμε, όσα κατακτούσαμε. Κτίσαμε μια δυνατή φιλία στηριγμένη στην αλληλεπίδραση. Και ακριβώς αυτή η επιλογή μας άνοιξε σιγά - σιγά το μονοπάτι προς κάτι σημαντικό, προς την αντανάκλαση στις πράξεις μας !

Όταν στο τέλος των δύο χρόνων ήρθε πια η ώρα να βγω στη σύνταξη, ήμουν ήρεμη, έτοιμη για τον αποχωρισμό και γεμάτη σχέδια για το μέλλον. Η παρέα διαλύθηκε, αφού και η Αλίκη πήρε μετάθεση για το νησί. Εκεί που διορίστηκε ο αρραβωνιαστικός της. Για ένα μεγάλο διάστημα χαθήκαμε. Τα τηλέφωνα αγωνίζονταν να καλύψουν ένα μέρος της επικοινωνίας. Παρόλα αυτά, οι φίλοι είναι όπως τα αστέρια, πολλές φορές δεν τα βλέπεις αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί.

 

 

Το ταξίδι

 

Η αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου του νησιού είναι μεγάλη, κρύα και σκοτεινή, σαν επαρχιακός κινηματογράφος άλλης εποχής. Ο περισσότερος κόσμος στέκει ακόμα απέξω, στο δρόμο και στο φουαγιέ, και κουβεντιάζει. Κόσμος απροσδόκητα πολύς, νέοι, γέροι, παιδιά, όλοι γνωστοί μεταξύ τους, ντυμένοι με τα κυριακάτικα, περιποιημένοι, χαρούμενοι. Περνάμε διακριτικά και καθόμαστε στα πίσω-πίσω καθίσματα. Ο Άρης, η Βάλια κι εγώ. Πολυθρόνες άβολες, μια-δυο σπασμένες, πορφυρό ξεθωριασμένο. Μόλις πριν μια ώρα φτάσαμε με το καράβι, κρυφά. Η Αλίκη δεν ξέρει πως ήρθαμε στο νησί, εδώ που δουλεύει τα τελευταία τρία χρόνια. Έκπληξη! Θα παρουσιαστούμε όταν τελειώσει η εκδήλωση. Ο Άρης ελέγχει για εκατοστή φορά αν λειτουργεί το βίντεο και η φωτογραφική του μηχανή.

Ένα σούσουρο ακούγεται. Η φίλη μας περνά λαμπερή από τον κεντρικό διάδρομο, ακολουθούμενη από άλλους νέους και νέες. Κάθεται μπροστά-μπροστά. Πρώτη ανάμεσα σε ίσους, η Αλίκη είναι Διευθύντρια στο Γυμνάσιο του νησιού. Από πίσω το πλήθος κατακλύζει την αίθουσα. Ένας κύριος με καλοκάγαθο χαμόγελο ανεβαίνει στη σκηνή. Είναι κοντούλης, φαλακρός, με μαύρο κοστούμι και γραβάτα που σχηματίζει τόξο στην πελώρια κοιλιά του. «Σσσσς ο Δήμαρχος» κάνει ο διπλανός μου.

«Αγαπητοί μου συμπολίτες» ξεκινά με φωνή που ναι, θυμίζει έντονα τον αξέχαστο κωμικό Χρήστο Ευθυμίου, «βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε το Γυμνάσιο του νησιού μας. Ένα σχολείο που χρόνια τώρα χρησιμεύει σαν στάση για εκπαιδευτικούς-χελιδόνια. Νεαρά παιδιά που μόλις διοριστούν μένουν κοντά μας για λίγο. Παρά τη συνεχή ανανέωση, που δεν τους επιτρέπει να δεθούν αρκετά με τον τόπο μας, τα τελευταία χρόνια είδαμε απίστευτα πράγματα. Χάρη στην νεαρή μας Διευθύντρια, ο χρόνος πήρε μια ποιοτική διάσταση. Είδαμε τους εκπαιδευτικούς μας να συνεργάζονται, το σχολείο να δένεται με την κοινότητα και να ανοίγεται σε διπλανά νησιά, τα παιδιά μας να έχουν επιτυχίες και να ανασταίνουν τις παραδόσεις, να..., να..., να...».

Ακούω φορτισμένη. Με δυσκολία συγκρατώ τα δάκρυα. Η Αλίκη μας ταξίδεψε σαν τον σπόρο εδώ, στο νησί, όπου βλάστησε, έβγαλε άνθη και καρπούς. Το χέρι της Βάλιας αναζητά το δικό μου. Δίπλα, ο Άρης τραβά βίντεο και σφίγγει τόσο την κάμερα που οι κόμποι των δακτύλων του έχουν ασπρίσει.

«... γι αυτό», ολοκληρώνει την ομιλία του ο Δήμαρχος «το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να τιμήσει το Γυμνάσιο του νησιού μας, αυτό το Σχολείο των Προκλήσεων, δίνοντας συμβολικά την πλακέτα στη Διευθύντριά του κ. Αλίκη Μ., στη δική μας την Αλίκη».

Αγοράστε το τώρα

footer splitter
                 
 
Marginalia
arrows Πού απευθύνεται
 
Ηλεκτρονική Ανάγνωση
arrows Με αφορμή την Επικαιρότητα
arrows Θέσεις, Απόψεις, Συνεντεύξεις
arrows Τα eBooks και οι συντελεστές τους
arrows Οι συσκευές ανάγνωσης και το λογισμικό τους
arrows Το Αλφαβητάρι της ηλεκτρονικής ανάγνωσης
arrows Η Αλίκη στο Σχολείο των Προκλήσεων (υλικά)
arrows Επιληψία, Αγάπη μου (υλικά)
 
Υπηρεσίες multiimedia
arrows Από το χαρτί (και όχι μόνο) στην οθόνη…
arrows Σχεδιασμός, παραγωγή πολυμεσικού περιεχομένου και σελιδοποίηση
arrows Συγκρότηση eBook
arrows Περιεχόμενο στο Διαδίκτυο: Πέρα από την ιστοσελίδα
footer bot